Onzichtbaar in Bari

Nadat we de auto hadden geparkeerd liepen we de ondergrondse parkeergarage uit, op naar een leuke dag in deze havenstad in Puglia. Buiten naast de deur een stille getuige van dakloosheid, een bundel dekens met wat persoonlijke bezittingen. De eigenaar nergens te bekennen, waarschijnlijk druk bezig zijn dag te redden. De tegenstelling kan eigenlijk niet groter, ons bezit op wielen stallen we in ondergrondse garages zodat ze beschermd zijn tegen weer en wind en mensen laten we buiten slapen. Het bijzondere is dat dit normaal gevonden wordt, we vinden het volkomen normaal een auto binnen te zetten en dakloze mensen buiten te laten slapen. Hoe kapot is onze wereld?
Vanuit Italië zag ik ook 3 mensen trots zwaaien met een regeerakkoord, een stuk papier waar een democraat die zelf heel goed weet hoe het is om niet gezien te worden, een christen die even vergeet dat je moet zorgen voor de zwaksten in de samenleving en een liberaal waar ik nooit veel van heb verwacht, elkaar hebben gevonden in het uit het oog verliezen van menselijke normen en waarden. De afspraken die deze 3 hebben gemaakt en waar ze schijnbaar ook nog trots op zijn raken kant noch wal en je zou bijna geloven dat we met het vorige kabinet beter af waren. Korten op zorg en WMO, eigen risico verhogen, geen woord over dakloosheid. Miljarden naar defensie en de Oekraïne, over bouwen en stikstof wordt ook wat geroepen. Ik had werkelijk de hoop dat er iets positiefs zou komen maar wederom teleurstelling in de politiek.
Ik weet niet wat me meer pijn doet, de aanblik van het stapeltje dekens waar vannacht weer iemand probeert te slapen of het beeld van 3 lachende mensen die zeggen dat ze het beste voor hebben met Nederland. Maar hoe dan ook ik vecht door, door om mensen die dakloos zijn of dreigen te worden te helpen. Ik geloof nog steeds dat het kan 0 dakloze mensen in 2030 maar dan moeten we het nu dus zelf doen, lokaal en van daaruit naar landelijk want het model van Den Haag naar lokaal schijnt niet te werken.
Ciao tutti Frank